Wednesday, May 18, 2016

மின்னலை பிடித்தேன்

One day ஒரு நாள் Two day இரண்டு நாள்  Three day முன்று நாள்

என்ன  சொல்ல வறேன்னா ?

ஒரு நாள் இரவு சுமார் ஏழு மணிக்கு லேசான மழையில் அடியோ  காஸ்செட் (Audio Cassette)ல உள்ள பாட்டு எல்லாத்தையும் சீடி ல ஏத்த நெய்வேலி ராகம்  மியூசிக்  செனட்டர் (பிளாக் 25 ) கடைக்கு போனேன் .அதான் அதேதான் அந்த குளுனி ஸ்கூல் பின்னாடி தனிய ஒரு கடை இருக்கும்ல அந்த கடை தான்

அப்ப வழக்கமா அந்த  கடையில தான் பாட்டு  ஏத்துவேன், அதுனால அந்த கடாயில் வேலை செய்பவர்கள்  எனக்கு கொஞ்சம் பழக்கம்.

அங்கே இருக்கும் பாடல் பதிவுகள் மற்றும் பட்டியல்களை  பார்த்து கொண்டே இருந்தால் நேரம் போவதே  தெரியாது.. அதில் ஒவ் ஒரு பாடல்களாக  தேர்ந்தெடுத்து ஏத்துவது என்பது எனக்கு ஒரு இன்பம்.

அப்போது சீடி முப்பது ரூபாய் விருப்பமான பாடல் ஏற்ற நுறு முதல் நூற்றி ஐம்பது ருபாய் இருக்கும் இந்த பாடல் ஏற்றும் விலை எனக்கு சரியா என ஞாபகம்மில்லை.

இப்படி அன்றிரவு பாடல் ஏற்றி கொண்டிருக்கையில்....என் பாக்கெட்டில் உள்ள
 மொபைல் போன் அடித்தது .......அப்போது மொபைல் டவர் சரியாக எடுக்காத காலம் இந்த மழையில் எப்படி எடுத்தது என்ற யோசனையில் போனை பார்த்தால் அந்த பெண் ...போனை எடுக்காவிட்டால் அவ்வளவுதான் எங்க வீட்டுக்கு கால் செய்துவிடுவாள்......கால் செய்து எங்க அம்மாவிடமோ அல்லது எங்க  அப்பவிடமோ ஏதாவது பேசுவாள்.

போனை நான் எடுத்தே  அக வேண்டும் என்னை சுற்றி தெரிந்த கடை காரர்கள் வேறு ...ஒரு மொபைல் அடித்தால் பேசவி முடிக்கும் வரை  எல்லாம் நம்மை மட்டும் பார்க்கும் காலம் அது.
கடைக்கு வெளியில் மழை வேறு...,

வெளியே மழையில் நடந்து கொண்டே போனை எடுத்தேன் ...
எங்க இருக்க ?
இங்கதான் பக்கத்துல .......(எனக்கு வேற உடனே போய் சொல்ல வராது)
பக்கத்துலைய எங்க இருக்க ......
இருக்கும் இடத்தை சொல்லி விட்டேன்.
இங்கதான்  இருக்கியா.....
ஆமா
ப்ளீஸ் வாடா பாக்கணும்
மழை பெய்யுது ....வரலாம் முடியாது...
மழை விட்டதும் வா
பாக்கலாம்

இவளிடம் பேசவே  எனக்கு பயமாக இருக்கும்...எப்ப  என்ன பண்ணுவானே தெரியாது ....சைகோ  மாதுரி...

சரி நா வைக்கட்டுமா ?
வேணா பேசுறா
சரி சொல்லு...

இப்படியே பேசி கொண்டே மழையில் அருகில் உள்ள சாலையை கடந்தேன்.
திரும்பி பார்த்தேன் கடையில் உள்ளவர்கள்  என்னையே பார்த்து கொண்டிருந்தார்கள்.
மீண்டும் சாலையை பார்த்தேன் எனது இடதுபுறத்தில் வீடுகள் இருந்தது.
என்னிடம் இருந்து ஒரு இருபது அடி தூரத்தில் ஒரு வீட்டின் தோட்டத்தில்  இலவம்பஞ்சு  மரம் ஒன்று மிக உயரமாக இருந்தது..
மொபைல் போன்யில் பேசி கொண்டே இரவில் அதுவும் அந்த கொட்டும் மழையில் அந்த மரம் மிக அழகா தெரிந்தது  அதை நான் பார்த்தகொண்டே
இருக்கும் வேலையில் ..
திடிர் என்று ஒரு மின்னல் வந்து மரத்தின் மேல் விழுந்தது
மின்னல் விழுந்ததில் மரம் இரண்டாக பிளந்து தெரித்தது ..
நான் அதை பார்த்து அதிர்ந்து போய் போனை காதில் இருந்தது எடுப்பதற்க்குள்
மின்னலில் இருந்து வீசிய மின்சாரம் கொண்ட மின்காந்த அலைகள் என் கையில் வைத்திருந்த மொபைல் போன் முலமாக  என்னை  தாக்கியது ...
மின்சாரம் ஒரு நொடி என்னை தாக்கி இருக்கும் 
உடனே அதிர்ச்சியில் இருந்து நினைவு திரும்பியது நான் நடந்து கொண்டிருந்தேன் அல்லவா என்னால் அடுத்த  அடி கால்களை எடுத்து வைக்க முடியவில்லை .காது அருகே மொபைல் போனை பிடித்திருந்த வலது கையை என்னால் மீண்டும் கீழே கொண்டு வர முடியவில்லை ...
நான் அப்புடியே பின்னால் சரிந்தேன்..
கடையில் இந்த  நிகழ்வையும் நான் மின்னல் தாக்கி கிழே சரிந்து விழுவதையும் பார்த்து கொண்டு இருந்தவர்கள் என்னை ஓடிவந்து தாங்கி பிடித்தார்கள் ....
அவர்கள் பேசுவது எனக்கு கேட்கிறது ஆனால் என்னால் அவர்களுக்கு பதில் சொல்ல முடியவில்லை...
என்னை நானே அமைதி படுத்தி கொண்டேன்.
மெதுவாக வாய் குழறி பேச தொடங்கினேன்....
எனக்கு ஒண்ணுமில்லை எனக்கு கொஞ்சம் டைம் கொடுங்க...
என்னை அமர வைத்து தண்ணிர் கொடுத்தார்கள்...
கை கால்களை அசைத்து பார்த்தேன் எதும் ஆகா வில்லை..

கடையில் உள்ளவர்கள் இவளோ மழை பெய்யுது இதுல போன் பேசிட்டு போற என்று திட்டினார்கள்....
அப்போதுதான் எனக்கு நினைவுக்கே வந்தது ....அய்யய்யோ இந்த சைகோ என்ன பண்ண போகுதோ என்று ....
உடனே போனை எடுத்து பார்த்தேன் ,,
எப்பாடா..! இவளோ நடந்தும் போன் கட் ஆகவே இல்லை ...

எடுத்து ஹலோ சொன்னேன் அவள்
ஏய் என்னடா நடந்தது என்றாள்
மிக சாதாரணமாக வேறு ஒண்ணுமில்ல என்மேல இடி விழுந்தது என்றேன்..
டேய் போய் சொல்லாத ட என்றாள்
எங்க உண்மைய சொன்ன நம்பவ போற என்றேன்.
அவள் சிரித்தாள்
அதை கேட்டு 
எனக்கே சிறுப்பு வந்துவிட்டது அப்போது....

கடைகாரகள் இங்க என்ன நடக்குது என்ற ரேஞ்சுக்கு என்னை வெறுக்க பார்த்து கொண்டிருந்தார்கள்...

---------------------------------இந்த கதை இத்துடன் முடிந்தது----------------------------

(உங்கள் சந்தேக புத்திக்காக இன்னும் சில தகவல்கள்)

அதன் பிறகு 
இந்த செல்ல சைகோ தோழியால் நான் பட்ட கஷ்டம் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல ...
பல ஆண்டுகள் என்னை ஆட்டிபடைத்து கொண்டிருந்தாள்.
இப்பபொழுது அவள் முழுவதும் தொடர்பில இல்லை என்றாலும்......
தொடர்பில் இருந்தவரை "ஹே டார்லிங் ஹொவ் ஆர் யு" என்று பேச தொடங்கும் ஒரே பெண் இவள் தான்.

எனக்கு அந்த இடி விழுந்த நாளில் இருந்து இன்றுவரை ஒரு நல்லதும் நடக்கவில்லை.......

(அடுத்தது புயலுக்குள் நான் புகுந்த  வந்த கதையை சொல்லுறேன்)


Krishna Kumar G
கிருஷ்ண குமார்